77 متر مربع

“درد” یک موضوع پیچیده است که شدت یا ضعف آن به طور مستقیم ، به احساس انسان و راهی که او بتواند محیط را حس کند ، مرتبط می شود. با در نظر گرفتن قلمرو “معماری” هر نوع درد که یک نفر از آن رنج می برد، با تاثیر طراحی فضا بر روی استفاده کننده، از طریق حس شنوایی، دیداری و سیگنال های تولید شده لامسه، می تواند تقلیل یابد و یا حتی به تعویق بیفتد.

معمار این پروژه، تلاش کرده است تا تکنیک های یک دندانپزشک را که در آن از پروتز( یک لایه اضافه) که بعد از ترمیم بر روی دندان می گذارند، شبیه سازی کند. بنابراین تصمیم اولیه بر پایه انتخاب روشی بود که فضای اولیه ناچیز و ناخوشایند ساختار موجود ساختمان به روشی که جنبه های زیبایی شناسی ،پایدار و عملکردی فضای داخلی بتواند تحقق یابد ، با پوسته ای جدید پوشانده شود. ساختار پوسته، بر پایه شیوه مثلث بندی معماری ایران باستان، که به یک زبان فرمال جدید از طریق پروسه طراحی تبدیل شده بود، می باشد. این ادراک ذهنی از هندسه زینتی معماری معاصر ایران، با شخصیت فرمال خاص آن ، می تواند بیننده را از طریق ذهنی به چالش بکشد.

کیفیت هایی که در بالا ذکر شده اند می توانند به عنوان یک کاتالیزور باشند تا به بیماران، حتی برای یک چشم بهم زدن، با پردازش آن ها به صورت یک جهان دیداری، تسکین بزرگی بدهند.

برای مشارکت با ایده جهانی “تسکین” در پروژه ، سفیدی پوسته ها در فضای داخلی دو برابر شده بود، بنابراین تمام کالای مبلمان با رنگ سفید پوشیده شده بودند. جریان و امتداد این پوسته در داخل فضای داخلی، بر پایه فاکتورهای عملکرد و زیبایی شناسی هستند. به علاوه ، این که چه عاملی با المان های الکتریکی و مکانیکی برای پروژه و در طریقی که مبلمان یک قسمتی از پوسته شده است، و بر پایه زبان فرمال یکسان شکل گرفته است، واجب است.

از نقطه نظر صنعتی، تمام المان ها و جزئیات پروژه به روشی دقیق و جذاب طراحی شده اند تا رویه و فرآورده یک دندانپزشک را طنین انداز باشند.

نیاز به طراحی یک فضا و اتمسفر داخلی متفاوت، علاوه بر نیازهای اقتصادی کارفرما،که در فاکتور اصلی است، باعث می شود تا طراح یک فضای داخلی را که به طور کلی در تضاد با ادراک معمولی و عادی از یک مطب دندانپزشکی است، طراحی کند، در حالی که استفاده پتانسیل های مارکت (مرکز تجارت) محلی، از لحاظ استفاده از متریال (مصالح) ارزان قیمت تر ،با استفاده از روش های خلاقانه ساخت و ساز ،هزینه گزاف پروژه با مقادیر بالایی کاهش می یابد.

  • برچسب ها:

مطب دندانپزشکی دکتر عزیزی و دکتر لواف

  • برچسب ها:

مطب دندانپزشکی دکتر شیرازی و دکتر دولتشاهی

  • برچسب ها:

25 میلیمتری

صمیمی و خودمانی، این چیزی است که می خواهم باشم. “دکتر مشکات” کارفرمای پروژه این جمله را ذکر کرده بود. این جمله در واقع توقعات و خواسته های کارفرما بر روش های طراحی داخلی کلینیک را بیان می کند. محیط این کلینیک حدود ۱۵۰ مترمربع ،در یک ساختمان اداری در خیابان شریعتی تهران است.

کلینیک دکتر مشکات، مانند یک تونل بدون هیچ بازشویی است که فقط به فضای باز از طریق دو انتهای آن راه دارد.

با توجه به نظر ها و ملاحظات کارفرما از مشخصات و موقعیت های فضا ، این تصمیم اتخاذ شد تا گرفتن تهویه و نور روز به عنوان ایده اصلی طراحی استفاده شود. در واقع پروسه ی خلق فرم،با شکستن یک سطح به وسیله دو خط و ساختن یک کیوب سه وجهی که در بین آن تونل نام برده قرار گرفته شروع شد.

این کیوب U شکل بدون قسمت های شرق و غرب آن، عبور نور و هوا را ممکن ساخته است و در نهایت یک نظم خاص برای هر دیوار در سر راه تعریف کرده است.

دیوارهای موازی باید شفاف باشند. شفافیت اولین ادراک هر مراجعه کننده که وارد کلینیک می شود می باشد،زیرا یک دید وسیع به اکثر فضا ها وجود دارد. این کیوب به دلیل هندسه زمین در یک خط مستقیم حرکت نکرده است،بنابراین؛ با خط های اریب و مایل شکسته است، که از سرچشمه در دیوارها و پله های کف می آیند، و همچنین آن ها سقف را به منظور تهیه فضایی برای نور مصنوعی شکاف داده است. این شکاف ذکر شده، در جهت نور روز در خارج شکل گرفته است.

دیگر هندسه فضاها مانند اتاق دکترها، فضاهای پشتیبانی(CSR-OPG) و فضاهای خدمات ، بر پایه ایده اصلی کلینیک شکل داده شده اند.

ایده فرمال این پروژه به هر سه وجه کیوب برای داشتن متریال یکسان نیاز داشت، و در این پروژه با توجه به نیاز و خواسته کارفرما از محیط گرم و قیمت های پایین ، تصمیم اتخاذ شد تا از MDF استفاده شود.چرخش این سطوح بر طبق عمق ( ضخامت ) MDF (حدود ۱ اینچ ) تعریف شده بود، و جهت برش در جهت گردش به سمت شرق-غرب است تا بر طول تونل تاکید کند.

سطوح کشویی بر پایه جهت های زیبایی شناسی تعریف شده اند.عملکرد کلینیک و نیاز به استرلیزه بودن در بیشتر اتاق ها مانند اتاق جراحی، نیاز به مصالح روان دارد تا نفوذ آلودگی کمتری را داشته باشد. بنابراین ، دیوارهای متعددی با رنگ های روغن رنگ شده است تا بتوانند به راحتی تمیز شوند.

  • برچسب ها:

مطب دندانپزشکی دکتر مفاخر

  • برچسب ها:

لوندر

همواره تفاوت بوده میان آنچه ساخته شده و آنچه خواسته ی ذهن هنرمند است؛ تضاد میان دنیای باید و دنیای مطلوب؛ از دیدگاه فضا که بنگریم، “معماری” تفاوت مورد نظر است. هنرمند روحیست که از آغاز هرگاه رو به سویی کرده محیط را آن گونه که می خواسته دیده و نه آنچه وجود داشته. همواره دنیا را بهتر از هست ها به یاد آورده. شاید داشتن بال دیگر برای انسان رویا شده باشد و شاید ناخداگاه کره ی زمین دیگر رویا ها را شدنی نداند اما هنوز خواب آن را می بیند. هنرمند اما بدون رویا موجودیتی ندارد. وی همواره خواسته و برای تحقق رویاهایش به دنبال راه حل زندگی کرده.

همه و همه در حالیست که کاربر فضا ارتدنتیست است و دنیایش زیبایی لبخندی مطلوب؛ شاید بتوان فرق وی را با دندانپزشک در همان باید و مطلوب دانست. اینکه انسان فقط سلامت باشد با اینکه در اوج خواسته اش از زیبایی باشد.

نیاز طرح و خواسته ی کاربر فضاییست که به عملکرد او بهترین پاسخ را دهد و در محدودیت کالبد موجود کاربری را تامین کند. و بستر طرح محیطی بوده انسان ساخت در حد رفع نیاز های روزانه ی فیزیک و با تمام محدودیت ها؛ واحدی ۱۰۰ متری، با کوتاهی آسمان دنیای انسان ها، دیوارهایی که آنچه در میان گرد آورده اند سهم کاربر است از دنیا.

عملکرد، نیاز، بستر محدود، مصالح، اقتصاد و هر آنچه به فیزیک باز می گردد باز دارنده می شود سر راه معماری و انسان و فضای وی؛ و باید دانست که اجتناب ناپذیر است موانعی که از آن سخن رفت. مانع باید ها و چهارچوب ها و کلیشه ها. مانع می خواهم ها اما نمی توانم ها. اما خیال تا چه حد فریبنده باشد می تواند انسان را از مرز شدنی ها بیرون ببرد.

کرج، خیابان بهشتی، ساختمان پزشکان آرین، واحد ۱۷؛ خلاف عادت، فضا اغواگری است شیرین، با لبخندی دلنشین که نمی دانی پس از آن چه پیش خواهد آمد. بیننده را می کشد و می برد به انتهای زیبایی؛ آنچه به نظر خیال می رسد حقیقت محض فضاست آن گونه که همیشه خواستند باشد و فیزیک با تمام نه هایش، مانع شد.

این بار خواسته ی معماری نمایش زیبایی وعده داده شده است نه آنچه موجود است و نه حتی کافی. معماری “باید” را به عنوان موجود و آنچه نمی توان نادیده گرفت پذیرفته و در کنار آن حرکت کرده است. گاهی به تنهایی نقش ایفا کرده، گاهی به تمامی به باید ها عرصه ی حضور داده و گاهی با وجود و در کنار این کالبد سخت دوگانگی حاضر را به نمایش گذاشته؛ اتفاق سیالی که فضا را شکل داده، به دیواره ها تنیده، عملکرد را شکل داده، کاربر را در فضا هدایت کرده و آن جا هم که نیاز عملکرد صرف بوده به کمرنگ ترین شکل ممکن در همان نقطه به نظاره ایستاده است.

” لَوِندِر” فضایی است بیرون مرزهای امکان. وی پذیرفته هر آنچه باید را. بدون ذره ای مقایسه با معیارهای خودش از زیبایی و بدون تغییر دادن دنیا؛ و کنار و پا به پای همین باید ها هستی آغاز کرده. هیچ ساختاری را تغییر نداده چرا که فیزیک این گونه است که پابرجاست.

هنر در مواجهه با خواسته ی کاربر فضا را اتفاقی یکپارچه دانسته و یک قدم جلوتر از چشمان کاربر هرچه آن لحظه نیاز است تا با او قدم بردارد را پدید می آورد. لبخندی دلنشین می زند و نگاه را با شیرینی تمام به طنازی اش جلب می کند.

محدودیت های فیزیک اما نیاز را تحت تاثیر قرار نداده است؛ وارد محیط که بشود و پشت سر که بگذاردش با گشایشی روبرو می شود که می تواند دقایقی چند را در آن بگذراند، در صورت نیاز فضا پاسخگوی سوالات وی است و زمانش که رسید باز ناخداگاه فضاست که مسیر گذر به عملکرد را به او می نمایاند. ورودی، فضای انتظار، فضای پاسخگویی منشی، اتاق های معاینه، فضاهای خدماتی مورد نیاز همه در مختصاتی قرار گرفته اند که رویای فضاست نه باید های ساختار و کالبد سابق. واحد اداری ذکر شده پیش از ” لَوِندِر” فضایی به چشم کوچکتر بوده و از دیدگاه عملکرد با پاسخ به نیازهای عملکردی یک مطب اورتدنسی روبرو بوده است.

فضا موازی با رخداد خود روشنایی را بسته به سطح نیاز شکل داده؛ به بیانی بهتر معماری انسان را آن چنان که خواسته ی خود وی بوده در بر گرفته و همان طور هم روشنایی فضا را تامین کرده است. گویی حال که آنچه باید باشد پدید آمده خود مختصات نور لازم را نیز مشخص می کند. هرکجا تراکم “جرم در بر گیرنده ی انسان ” فزون تر شده نور نیز نیاز بیشتری به بودن احساس کرده است.

اکنون؛ شهریور ماه ۹۴ فضا هفت ماه است که در کنار انسان است. حرکت نگاه را در چهره ی کاربران فضا می توان دید. نگاهی که گویی خیال را دنبال می کند اما این بار به خود که می آید همه چیز حقیقت دارد. جذابیتی که وی را دقیقه ها نه تنها به خستگی نرسانده بلکه به این همانی با معماری رسانده است. خیلی ناگهانی من انسان در پیش زمینه ی فضای انتظار” لَوِندِر”.

  • برچسب ها:

ساختمان پزشکان دماوند

  • برچسب ها:

فانتین

  • برچسب ها: