جایزه Kasper Salin معتبرترین و قدیمی ترین جایزه معماری سوئد است که هر ساله توسط انجمن متخصصین معماری سوئد به ساختمانی که “بالاترین استانداردهای معماری” را رعایت کرده باشد اعطا می شود. در دهه های گذشته زیبایی شناسی سوئدی در سراسر جهان به جهت خطوط تمیز، ظرافت خیره کننده و تاکید قوی بر عملکرد به عنوان یک سبک معماری پذیرفته شده است. کاندیداهای امسال این جایزه شامل موزه هنرهای عمومی از الدینگ اوسکارسون، مسکن مراقبت سالمندان از مرج، بال اضافه شونده یک مجموعه هنری از پترا گیپ و مدرسه ای در گوتنبرگ از والستورم و استجینر است. رئیس هیئت داوران امسال در مورد کاندیداها گفت: پروژه های امسال همگی حاصل تلاش های معماری حیرت انگیزی است. آنها الهام بخش و در عین حال پاسخ شایسته ای به نیازهای مطرح شده می دهد. راه حل های استفاده شده چه در بخش طراحی و چه از منظر فنی در بالاترین سطح ممکن قرار دارد و می توانند دهه ها بدون نیاز به تعمیرات یا بازسازی به کاربری خود ادامه دهند.

در ادامه مروری کوتاه به کاندیداهای امسال Kasper Salin خواهیم داشت

۱- Trädgårdarna

موقعیت: اوبرو

معماران: مرج آرشیتکت با همراهی MSA، لیندا و کاترینا گراندسل

عکس: جوهان فوولین

۲- Landmäreskolan

موقعیت : گوتنبرگ

معماران: والستورم و استجینر

عکس: ایسون لیندمن

۳- Bruksgården

موقعیت : هوگاناس

معمار: پترا گیپ

عکس: مارکوس لینده

۴- Museum of Sketches for Public Art 

موقعیت: لوند

معماران: الدینگ اوسکارسون با همراهی جوناس الدینگ و جوهان اوسکارسون

عکس: ایسون لیندمن

برج لاکچری طراحی شده توسط ژان نوول دارای طراحی نامعمولی است.طبقات دو، چهار و پنج این برج به طبقات جدید گالری موزه هنر مدرن تبدیل خواهد شد. این برج ۱۰۵۰ فوتی دارای ۱۴۵ واحد مسکونی با ابعادی از ۱ تا ۵ اتاق خواب، چند مجمتع پنت هاوسی و امکاناتی نظیر باشگاه ورزشی، بار و رستوران و استخر و … است.

به لطف “دیاگرید” که سبک ابداعی ژان نوول در طراحی ساختمان است هیچ دو کاندوسی دارای ساختار بیرونی یکسان نیستند. طراحی داخلی این کاندوس ها به عهده تیری دسپانت بوده است. از مهم ترین امکانات این ساختمان میتوان به صفحات متحرک ایجاد سایه، پنل های خورشیدی متحرک و سیستم اتوماتیک شست وشو پنجره ها اشاره کرد. اما شاید مهمترین ویژگی این برج، استخرهای عمودی طراحی شده توسط پاتریک بلانک است که با عنوان resplendent foliage tapestries توصیف میشود.این استخر ۶۵ پایی نگینی برای باغ بلانک است که به سان باغ-استخر های یونان شکوه بشری را به تصویر می کشد.

تازه ترین تصاویری که از روند ساخت این پروژه منتشر شده اند نشان میدهند که دیاگرید و بخش بالایی برج به تازگی به پایان رسیده اند و این سازه ۵۸ طبقه ای به زودی به بخشی از اسکایلاین نیویورک تبدیل خواهد شد و صاحبان آن از اقامت در این مجموعه لذت فراوان می برند.

در ادامه تصاویر روند ساخت آن را مرور می کنیم.

• برچسب ها:
• برج
• دیاگرید
• جان نوول
• لاکچری
• نیویورک

تنها چند ماه بعد از بدست آوردن مدال Soane معمار اسپانیایی رافائل مونئو مفتخر به دریافت جایزه هنری Praemium Imperiale شد. این جایزه که همیشه با جایزه صلح نوبل مقایسه می شود موفقیت ها ویژه در نقاشی، مجسمه سازی، معماری، موسیقی، تئاتر و سینما را که موجب تعالی جامعه باشد گرامی میدارد. برندگان این جایزه مبلغ ۱۵ میلیون ین نیز دریافت می کنند.

رافائل مونئو به همراه هنرمند پرفورمنیگ میشائیل بارشیکوف، ستاره جهانی موسیقی یوسو اندور، هنرمند نقاش شیرین نشاط و مجسمه ساز برجسته ال اناتسویی در ۱۸ اکتبر جایزه خود را دریافت خواهند کرد. همچنین جایزه هنرمند جوان سال هم به شرکت تئاتر و انجمن فرهنگی زوکاک لبنان که مجموعه ای از چالش های بشردوستانه و بحث های قومیتی را از طریق هنر بررسی می کند اعطا می شود.

رافائل مونئو در ۹ می سال ۱۹۳۷ در اسپانیا به دنیا آمده است. او رویکردی منحصر به فرد و مخصوص به خود در طراحی دارد که شامل بررسی خاص سایت مورد نظر با استاندارهای او است تا ساختمان هایش پس از ساخت به ندرت در چشم انداز شهر مشخص شوند. احترام به محیط زیست و ایجاد یک هویت روشن و ارتباط چشم انداز خلاقانه ای که خود طراحی میکند امضا او در طراحی و معماری است.از جمله محیط پروژه های او می توان به موزه ملی هنر رم، ایستگاه مرکزی قطار مادرید، کلیسای جامعه بانوی فرشتگان ما و موزه پرادو در لس آنجلس اشاره کرد.

دانشکده معماری و برنامه ریزی شهری دانشگاه ویسکانسین اعلام کرد که “جین گنگ” مدیر استودیو گوانگ شیکاگو مفتخر به دریافت جایزه ۱۰۰۰۰۰ دلاری مارکوس در سال ۲۰۱۷ شده است.

جایزه مارکوس در جهت حمایت از معماران و استودیوهای طراحی که در “مسیر عظمت” حرکت می کنند شکل گرفته است و دانشکده معماری و برنامه ریزی شهری دانشگاه ویسکانسین با حمایت حامیانش هر ساله آن را به دفتری که در این مسیر حرکت کند اعطا می کند.

جین گنگ در طی هفته های اخیر در صدر اخبار بوده است. پیش از اعلام این خبر او در هفته گذشته شرکت او به عنوان یکی از ۷ شرکتی که از سمت ایالات متحده در نمایشگاه معماری ۲۰۱۸ ونیز شرکت می کنند انتخاب شد. در ماه اوت خبر همکاری او با مجمسه ساز مشهور نیک کیو در مورد پروژه Here Hear Chicago در اسکله نیروی دریایی امریکا در شیکاگو منتشر شد. در ابتدای تابستان هم او سرگرم افتتاحیه بلوک ۲و۳ موزه ملی ساختمان بود.

هیئت داوران شامل فرانسیس برونت معاون ارشد علمی موسسه فناوری شیکاگو، جان زارنکی سردبیر مجله معتبر Contract ، آن ریسل باخ مدیر برنامه ریزی لیگ معماری نیویورک، دیوید مارکوس مدیر عامل شرکت Marcus Investments و رابرت گرین استریت ریاست دانشکده معماری و برنامه ریزی شهری دانشگاه ویسکانسین او را از میان ۱۷ نامزد دیگر از ۴ قاره به عنوان برگزیده انتخاب کرده اند.

بلندترین آسمان خراش چوبی جهان، درهای خود را به روی ۴۰۰ دانشجوی دانشگاه بریتیش کلمبیا در ونکوور کانادا گشود. این آسمان خراش که بلندترین سازه ی چوبی دنیا است توسط Acton Ostry Architects طراحی شده است و مهندسان سازه دفتر Fast + Epp وظیفه انجام محاسبات مقاومت مصالح و طراحی متریال ساخت را به عهده داشت. این برج مسکونی روی یک سطح بتونی مسلح ساخته شده است و جز ۲ رشته اصلی پله بتنی در چپ و راست اکثر آن از چوب ساخته شده است. این ساختمان ۱۸ طبقه ای حدود ۱۷۸ فوت ارتفاع دارد.

کف این ساختمان شامل ۵ پنل CLT است که ستون ها در یک شبکه ۲.۸۵ در ۴.۰ به وسیله چسب چوب به آن متصل شده اند. این سبب شده است که پنل های CLT مانند یک دیافراگم دو طرفه عمل کنند تا نیازی به ستون های بتنی یا فلزی حامل بار نباشد. همچنین اتصالات فولادی بین چوب ها سبب می شود تا انتقال بار بین ستون ها و پانل های سقفی به شکل افقی منتقل شود.

تیم طراحی و ساخت از ابتدای پروژه در کنار هم کار می کردند و مدلسازی های سه بعدی و آزمایشات به شکل همزمان انجام می شد. نتیجه آن کاهش چشمگیر زمان و هزینه در طراحی و اجرا بود. از آن جایی که قطعات پیش ساخته چوبی به سرعت به هم متصل می شوند . کل ساختمان در زمانی حدود ۹.۵ هفته به پایان رسید. زمانی که به طور متوسط ۶ ماه سریع تر از ساخت ساختمانی با این ابعاد به شکل معمول است.

چوب متریالی سبک و قابل انعطاف است و به همین جهت با طراحی اصولی در زلزله بهتر از فولاد و بتن عمل خواهد کرد. از آنجایی که این ساختمان در منطقه ای زلزله خیز قرار دارد،جهت مقابله با زلزله های شدید هم آمادگی دارد. سیستم کنترل حریق بسیار پیشرفته ای نیز در این ساختمان اجرا شده است که آن را در استاندارد بالاتری نسبت به ساختمان های فولادی در مقابل آتش قرار می دهد. علاوه بر این در صورت از دست رفتن آب شهر در اثر زلزله این ساختمان می تواند آب مورد نیاز برای کنترل حریق خود را تامین کند که دستاورد بزرگی برای یک سازه چوبی محسوب می شود.

جان اونو رئیس این دانشگاه میگوید: چوب قوی، پایدار و متریالی قابل دسترس در این منطقه است. چوب همیشه انتخابی مهم، نوآورانه و ایمن در طراحی و ساخت ساختمان بوده است. ما تلاش داشتیم توانایی آن را با ساخت آسمانخراشی از آن مجدد بازیادآوری کنیم.

از حدود سال ۱۹۸۰ همیشه بحث ساخت پل دانوب در جنوب بوداپست مطرح بوده است. در سال ۱۹۹۳، مجلس و شهرداری بوداپست ساخت این پل را در دستور کار خود قرار داد، اما کمبود بودجه و پیگیری سبب شد که این پروژه آغاز نشود. پس از سالها دولت مجارستان تصمیم جدی خود برای ساخت این پل را اعلام کرده است. رقابتی توسط شهرداری این شهر ترتیب داده شده است تا بهترین طرح را در مورد این پل انتخاب کنند. اخیرا اعلام شده است که طرح اولیه ۱۷ تیم از دفاتر معماری معتبر از سراسر جهان به مرحله دوم این مسابقه راه یافته اند.

دفاتری مانند Knight Architects + ARUP, Zaha Hadid Architects + Leonhardt, Andrä und Partner, NEY & Partners, setec tpi and WilkinsonEyre, UNStudio + Buro Happold در این مسابقه شرکت کرده اند.تیم ها تا ژانویه ۲۰۱۸ فرصت دارند تا طرح های پیشنهادی خود را تکمیل کنند و نتیجه رقابت در ۸ مارس ۲۰۱۸ اعلام خواهد شد. در صورت ساخت، پل دانوب شریان جدید این شهر تاریخی خواهد بود و برنامه توسعه بخش های جنوبی این شهر را هموارتر خواهد کرد.

دفتر معماری Mecanoo architecten برنده مسابقه طراحی منطقه ویژه تجاری ایستگاه شمالی شنزن شد. طرح آنها شامل ۱۲ آسمان‌خراش، یک شبکه عبور عابرین پیاده با دسترسی به بهترین مناظر و یک پارک شهری بسیار زیبا است. این طرح مساحتی حدود ۱.۳۶ میلیون متر مربع را با دفاتر، فروشگاه‌ها و پاساژها، مراکز خرده‌فروشی، آپارتمان‌ها و هتل بسیار مجلل پوشش می‌دهد و در هماهنگی کامل با راه‌آهن و ایستگاه متروی شنژن شمالی طراحی شده است. هدف تیم معماری این پروژه، ایجاد هویت قوی و مستقل برای این منطقه است. ساختمان‌های اصلی که شامل ۱۲ آسمانخراش است در اطراف پارک مرکزی قرار خواهند گرفت و ارتفاعی بین ۲۷۸ تا ۴۲۸ متر دارند. در طراحی تلاش شده است بخش عمده حمل و نقل در سطح زیرزمینی انجام شود تا پارک به عنوان فضای سبز عمومی و نه پل ارتباطی برای جابجایی هویت یابد. چیزی که در حال حاضر در این منطقه وجود ندارد.

ادغام سیستم‌های حمل و نقل ریلی، ماشینی و پیاده در هماهنگی با طرح اصلی و فضای سبز آن سبب شده است مسیرهای ایمن و راحتی برای دسترسی به تمامی بخش های آن وجود داشته باشد. مناطق تجاری، مرتبط با فضای سبز طراحی شده اند تا فضاهای عمومی پر جنب و جوش و فعال باشند. شبکه عابر پیاده ای که در بالا به آن اشاره شد تمامی برج ها را به هم متصل و احساس نزدیکی و همگرایی را تقویت می‌کند. آب نما و فضاهای تفریحی با محوریت آب به کرات در پارک مرکزی تدارک دیده شده است تا مردم بتوانند از آن لذت ببرند و به فعالیت های تفریحی مشغول شوند.

تیم Mecanoo به جای تعیین شکل دقیق برج ها، قوانینی را تدوین کرده اند که در چارچوب آن هماهنگی میان طراحی برج ها تضمین و درجه تغییرات تعیین شده اند. سیستم هوشمند اطلاع رسانی روی شیشه اکثر برج ها تعبیه شده است تا راهنمای گردشگران و مسافران باشد. برج ها دارای باغ های مملو از گیاه هستند و در ارتفاعی قرار دارند که متصل به پارک مرکزی در نظر گرفته شوند. این پروژه تا سال ۲۰۲۳ تکمیل خواهد شد.

عرض کم جغرافیایی، دشت های سرد و زمستان هایی با دمای منفی ۴۰ درجه سانتی گراد؛ این اقلیم مردمانی است که از دیرباز گرما را قدر می‌دانستند. قزاقستان، در پیشینه خود، اقوام و قبیله‌های عشایری را دارد که سازه شگفت انگیز چادرهای “یورت” را به جهان معرفی کردند. سازه‌ای دو پوسته، با عناصر چوبی چوبی بهم بافته‌شده که با چادری پوشش نهایی یافته است. عایقی قدرتمند و نفوذناپذیر که در برابر باد و سرما مقاوم است.

در سال‌های اخیر قزاقستان بستر ساخت بسیاری از ساختمان های اکولوژیک بوده است. یکی از روش‌های عمده مورد استفاده در این ساختمان‌ها روش سیستم گلخانه (از سیستم‌های غیرفعال خورشیدی) است. بطوریکه سقف بسیاری از آسمان‌خراش ها و ساختمان‌های بلند، مراکز خرید و … شیشه‌ای و در برخی موارد برای بهره مندی بیشتر از آفتاب مورب به سمت جنوب است.

مرکز تفریحی و تجاری خان شاتیر در شهرِ آستانه با طراحی استاد بلامنازع معماری های پایدار و اکولوژیک نورمن فاستر در سال ۲۰۱۰ طراحی و ساخته شده است. پوشش نهایی ETFE روکش سرتاسری بناست که ایده فرم چادری کل بنا را به خوبی محقق نموده است.

درشهر  آستانه می‌توان ساختمان های بسیاری از این نوع را ملاحظه کرد. قطعا قزاقستان با این پیشینه در زمینه انرژی و آستانه با فعالیت‌های اخیرش در رابطه با کاربرد انرژی‌های نو در صنعت و در ساختمان، میزبان مناسبی برای اکسپو با محوریت انرژی آینده است.

ساختمان‌های برگزاری اکسپو شامل یک ساختمان مرکزی کروی شکل و ۳ لایه بزرگ ساختمان‌هایی است که اطراف آن را فراگرفته است.

انرژی آینده شامل چه ایده و پیشینه‌ای است؟ برای پاسخ به این سوال باید توضیح بسیار مختصری از مسئله و معضل کلی محیط زیست و انرژی در سال‌های اخیر ارائه داد؛ بخش اعظم انرژی تولیدی جهان از سوخت‌های فسیلی تامین می‌شود. منبع انرژی آلاینده و در حال اتمامی که مهم ترین مشکلات زیست محیطی بشریت مانند گرمایش جهانی، اثر گلخانه ای، تغییرات اقلیمی و توفان‌های سهمگین پیشبینی نشده و ذوب شدن یخ های قطبی ناشی از استفاده بی رویه آن طی ۵۰ سال اخیر است. انرژی هسته‌ای و بازدهی آن با توجه به هزینه‌های زیاد غنی سازی و ساخت نیروگاه چندان توجیه اقتصادی ندارد و انرژی زمین گرمایی به جهت تغییراتی که در لایه‌های زیرین پوسته می گذارد و سبب ناپایداری آنها می شود تقریبا به فراموشی سپرده شده است. انرژی خورشیدی، جزر و مد و باد امید بشر برای پاسخ به نیاز روز افزون به انرژی طی سالهای آینده است.در کنار توسعه این انرژی‌ها، مدیریت مصرف، افزایش راندمان و استفاده حداکثری از نور خورشید جهت روشنایی و تامین گرما سازه های به خصوص عظیم در چند سال اخیر بیشتر مورد توجه قرار گرفته است. در سال ۲۰۱۶ اکثر کشورهای جهان با روند رو به رشد مصرف برق روبرو بوده اند و تداوم این روند به جهت رقابت های سیاسی و اقتصادی کشورها استفاده از انرژی های فسیلی را سرعت می بخشد. پیمان نامه‌های جهانی ریو و کیوتو و … هم مانع جدی برای مقابله با این افزایش مصرف نبوده و نخواهد بود. اقتصادی نمودن راهکارهای مدیریت انرژی و بهره‌مندی از انرژی‌های سبز تنهاامیدبشریت خواهد بود.

ساختمان میانی اکسپو، سازه‌ای به شکل کره‌ که از بخش بالایی آن یک قسمت (با فرم کره‌ ) کم شده‌است. شاید در دنیای امروز معماری، این ساختمان در نگاه اول کار خارق‌العاده‌ای نباشد. چراکه ساختمان‌هایی با فرم‌های غیراقلیدسی در هیئت ‌سازه‌های عظیمی در دنیا در حال ساخت هستند . این سازه ها اغلب معرف پیشرفت و نگاه رو به آینده کشورها هستند. علاوه بر اینکه فرم کره با سازه فضاکار، خود سمبل شناخته‌شده فرم‌هایی از آینده‌گرایی هستند، کیفیت اجرای این سازه و کارکردن به عنوان یک ساختمان نمایشگاهی با این کیفیت، توجه خاص خود را می‌طلبد. با درک اینکه تمامی ادعاها و شعارهای نمایشگاه در قالبِ نمادها و نمودهای شایسته‌ی معماری در آمده‌اند، این ساختمان از حالت معمولی و تنها کره بودن خود خارج می‌شود. شعار اصلی نمایشگاه، انرژی‌های ‌آینده است. کلیدواژه آینده با سمبل فرم‌های سازه‌ای نوین، بروز یافته و کلیدواژه انرژی(پاک، تجدیدپذیر) با عملکرد بخش‌هایی از ساختمان به عنوان گلخانه‌خورشیدی و سایر تمهیدات انرژی، تجلی یافته است.

شیشه‌های اجراشده روی سازه‌فضاکار، دارای ال ای دی ‌های مشبک‌کوچک هستند که روی هر یک از شیشه ها نصب شده اند. این ال ای دی ها که توسط سیستم‌‍ های رایانه‌ای کنترل می‌شوند اجازه اجرای نورپردازی های مختلف را به تیم اجرایی می دهد.

آسانسور‌های کف شیشه‌ای در کنارهای وید میانی و پل‌های کف‌شیشه‌ای در طبقه هشتم از دیگر تمهیدات سازه‌ای خاص این ساختمان هستند.

این ساختمان به کشور خاصی اختصاص ندارد و توسط کشور میزبان (قزاقستان) ساخته شده است. این سازه شامل ۸ طبقه است و در هر طبقه به توضیح و ارائه یک نوع انرژی از انرژی‌های پاک می‌پردازد.

طبقه دوم به طور کامل به انرژی های آبی ( هیدرو الکتریک،هیدرو دینامیک، جذر و مد و … ) اختصاص یافته است. آخرین تکنولوژی ها و منابع قابل استفاده این انرژی به نمایش درآمده اند. طبقه سوم به انرژی کینتیک ( انرژی ناشی از فشار حرکت انسان و ماشین آلات روی سطوح ) و راه های گسترش آن اشاره داشت. متخصصین این عرصه آماده راهنمایی علاقه مندان به این حیطه نوپا انرژی سبز بودند. طبقه چهارم به انرژی بایومس ( زیست توده ) و آموزش استفاده از مواد بیولوژیک به عنوان سوخت مصرفی منحصر شده بود. زیست توده سالهاست در بسیاری از کشورها، به خصوص در آمریکای جنوبی و افریقا رونق بسیار یافته است. هزینه‌ ساخت کم، مواد اولیه در دسترس و ارزان و سادگی پیاده سازی و کاربری از مهم ترین ویژگی های آن است . در مقابل زیست توده نسبت به مابقی انرژی های تجدید پذیر الودگی های بیشتری دارد و طی سالهای اخیر تلاش شده است با استفاده از تکنولوژی های جدی از میزان آن بکاهند. انرژی باد تم اصلی طبقه پنجم این کره است. نمایش توربین های بادی با توان تولیدی حدود ۱۰۰ مگاوات و حتی بیشتر جز جذاب ترین بخش های این نمایشگاه بود. پیشرفتی که به راحتی می تواند امکان ساخت نیروگاه های بادی با ظرفیت تولید ۳ تا ۵ گیگاوات انرژی الکتریکی را ممکن سازد. طبقه ششم به طور کامل به معرفی تازه ترین دستاوردهای بهره مندی از انرژی خورشیدی میپردازد. استفاده از تصاویر پاناروما، واقعیت مجازی و محتوای تعاملی حقایق زیادی در مورد انرژی خورشیدی را به بازدیدکنندگان آموزش می‌دهد.

لایه‌های دوم و سوم اطراف این کره میانی پاویون‌ها با کاربری متفرقه (پاویون‌های مشارکتی و تبلیغاتی) هستند. لایه چهارم دایره‌ای است متشکل از پاویون‌های مختلف کشورهایی که در اکسپو شرکت کرده اند. پیشینه و سابقه، دستاوردها و برنامه‌های انرژی‌های تجدیدپذیر و پاک هر کشور به شکل مجزا در این لایه معرفی شده‌اند.

ساختمان‌‎های دورتادور کره به پاویون کشورهای مهمان اختصاص یافته‌اند که بیش از ۱۰۰ کشور هستند. ایوان‌های بزرگ فرو رفته که رو به درون دارند شامل ورودی ۴ الی ۸ پاویون می‌شوند که سطوح اطراف این ورودی‌ها با استفاده از تابلو، بنر و یا سطوح خاص پویا، بیانگر نگاه کشور صاحب پاویون است.

این پاویون‌ها که داخل ساختمان قراردارند با ایده مسئولین و متخصصین هر کشور ساخته شده‌اند. پاویون‌ها معمولا با توجه به برنامه‌خاص و سناریوی موردنظر برای ارائه به مخاطب به چند بخش تقسیم شده‌اند. در برخی پاویون‌ها (مانند پاویون بزرگ کشورهای آفریقا) که برنامه‌های انرژی آینده خاصی برای ارائه نداشتند، برنامه‌های فرهنگی و خرید و فروش اجناس سنتی جریان دارند.

در پاویون‌های تعداد زیادی از کشورها(امارات متحد عربی، لهستان، فرانسه، ایتالیا، ایالات متحد آمریکا، ژاپن، قطر و…)، پاویون به چند بخش تقسیم شده‌است؛ بخش اول این پاویون‌ها معمولا به توضیح کلی راجع به نگاه خاص خودشان و تعریف‌شان از انرژی آینده با ادبیات و رسانه‌های قابل فهم است. محتوای تعاملی، استفاده از ظرفیت های فرهنگی و شخصیت های تاریخی و علمی برای بیان مطالب از جذابیت های این پاویون ها است. بخش های بعدی پاویون ها شرح کاملی از برنامه های هر کشور در حیطه بهره مندی از انرژی های آینده شامل تکنولوژی، تحقیقات، پروژه های جاری و آینده بود.

بخش‌ سوم این گونه پاویون‌ها معمولا توضیحات بیش‌تر راجع به انرژی‌های آینده است. برخی از این توضیحات بیش‌تر شامل تصاویر و رسانه‌های تاثیرگذار با محوریت اهمیت انرژی پاک و محیط زیست بدون توضیحات مفصل است. مانند بخش دوم پاویون کشور انگلیس که شامل تصویری ۳۶۰ درجه دورتاور یک بخش استوانه‌ای مرکز پاویون است. این تصویر با رسانه‌هنری تاثیرگذارش متشکل از تلفیق ده ها عکس از منظره‌ایست که با تکنیکی حرکت آهسته،منظره و طبیعت را به زیبایی به تصویر کشیده است.. پیام این رسانه اهمیت محیط زیست و نقش انرژی پاک در مقابل آن است. مانند پاویون کشور لیتوانی که بخش میانی آن با پیامی از نماد انرژی آینده، اینستالیشنی از حرکت‌های لیرز روی کیت‌های دورتادور اتاق و روبروی آینه، تکمیل شده‌است.

برخی دیگر از پاویون‌ها بخش هایی شامل ابزارها و وسایل ارائه اطلاعات به‌صورت تعاملی با مخاطب نیز داشتند. (مانند پاویون‌های فرانسه، لهستان، ایتالیا و..).

کشور انگلیس با در پاویون‌اش در سه پنل کنارهم  تصاویر سه بعدی حمل و نقل عمومی در لندن در سه دوره نشان می‌دهد؛ گذشته که قطار ذغال‌سنگ‌سوز از شهر عبور می‌کرد، امروز که خورورهای هیبریدی وجود دارند و متروهای برقی و آینده‌ای که در خود کشاورزی عمودی و بالگردهای کوچک برای حمل و نقل را نشان می‌دهد که انرژی خود را از فتوولتاییک‌ها کسب می‌کنند.

پاویون فرانسه در بخش‌های ثانویه‌اش، توضیحات علمی چگونگی تولید انرژی‌های پاک مانند: انرژی biomass (زیست توده)، باد، انرژی خورشیدی و… را دارد. به این صورت که هر مانیتور تصاویر با گرافیک‌های گویا و ساده را به مخاطب انتقال می‌دهند. . پاویون مفصل فرانسه در بخشی، خودروی جدید شرکت پژو را با اطلاعات سوخت هیبریدی آن و دیگر ویژگی‌های محیط‌زیست‌دوستی آن رونمایی می‌کند. پاویون فرانسه در حاشیه این اطلاعات ، از هنرمندانی چون لوکوربوزیه برای تاثیر گذاری بیشتر پیامش استفاده می‌کند.

اینستالیشن‌ها و غرفه‌های فضای باز هر کدام با ایده و اجرای متفاوتی از مفهوم آینده و سازه‌های خلاق آینده‌گرا طراحی و ساخته‌شده‌اند. سازه بتنی بام سبز به عنوان نماد سرمایش غیرفعال در ساختمان ساخته شده است. در کنار آن سازه‌شبکه‌ای با توربین بادی به عنوان نماد سازه‌ای برای بکارگیری یک سیستم فعال تولید برق در سازه ساختمان یا دیگر سازه‌ها ساخته شده است.

چند سازه با فرم معماری پارامتریک نیز به عنوان نمایشی از معماری پیشرفته و رو به آینده نیز در محوطه باز قرارگرفته‌اند.

اکسپوی ۲۰۱۷ از تاریخ دهم ژوئن(۲۰ خرداد) شروع شده و هم اکنون در حال برگزاری است و تا ۱۰ سپتامبر(۱۹شهریور) ادامه دارد.

انجمن معماران بوستون ( BSA ) لیست نهایی کاندیداهای دریافت مدال Harleston Parker را اعلام کرد. تاسیس این جایزه به سال ۱۹۲۱ برمی گردد و از قدیمی ترین جوایز معماری امریکا محسوب می شود. این مدال با عنوان ” زیباترین ساختمان یا سازه دیگر ” به ساختمان یا سازه ای اعطا می شود که طی ۱۰ سال گذشته در بوستون ساخته شده است. به عنوان بخشی از گروه AIA ، انجمن بین المللی معماران بوستون به همراه ارگان خواهر خود، بنیاد BSA خود را متعهد به حمایت و قدردانی از پروژه های می داند که حفظ محیط زیست و تکریم مردم را در شاخصه های طراحی خود قرار داده اند. هیئت داوران امسال این مسابقه به سرپرستی یوگون کیم و ۱۰ نفر از بهترین معماران بوستون وظیفه بررسی و انتخاب بهترین ها را به عهده داشته اند

در ادامه مروری بر کاندیداهای نهایی دریافت مدال Harleston Parker خواهیم داشت

۱- Boston Public Library, Central Library Renovation Project (Transformation of the Johnson Wing) by William Rawn Associates, Architects

۲- Collier Memorial by Höweler + Yoon

۳- Field Elementary School by Jonathan Levi Architects

۴- Interdisciplinary Science & Engineering Complex by Payette

مجموعه دفاتر بین المللی HUNI Architects برنده مسابقه بین المللی طراحی میدان مرکزی شهر دا نانگ ویتنام شد. این مسابقه توسط شهرداری این شهر و پیمانکار دولتی این پروژه برگزار شده است. HUNI Architectes در رقابت با ۱۵ طرح دیگر که مراحل اولیه انتخاب هیئت داوران را گذرانده بودند توانست این جایزه را کسب کند. HUNI Architectes با کشور ویتنام بیگانه نیست و چند پروژه دیگر مانند طرح جامع احیا رودخانه دا نانگ را در کارنامه خود در این کشور دارد.

این طرح یک مفهوم و عنصر مهم زیست بوم کشور ویتنام را به عنوان جلوه اصلی معماری خود انتخاب کرده است. نیلوفر آبی دریاچه . نیلوفر آبی و رودخانه ها و دریاچه های مملو از آن یکی از مهم ترین جاذبه های گردشگری و جذب توریسم در این کشور است. تیم طراحی هم میدان مرکزی را شبیه به مرکز نیلوفر و دسترسی های عابرین پیاده و دوچرخه سواران را با الهام از برگ های نیلوفر آبی طراحی کرده اند. سازه عظیم سقف این میدان که سایه بانی غول آسا است اجازه می دهد این میدان به محل مناسبی برای برگزاری جشن های آیینی، بازارهای محلی و رونق گاه های توریستی تبدیل شود. پل کابلی، بازارهای بزرگ خرید، لند مارک جدید و پارک و استراحت گاه های شهری و آب نماهای باشکوه بخش های دیگری از این پروژه عظیم هستند.

سطوح برآمده و لایه های رو هم قرار گرفته ارتباط بصری بین سطح زمین و فضاهای ساختمانی زیر آن را برقرار می کند. ستون های فولادی در آرایش هگزاگونال وظیفه استحکام بخشی و تحمل بار سازه اصلی را دارند. این آرایش در تعامل با هندسه هگزاگونال گیاه نیلوفر جلوه زیبایی حتی در بعد مهندسی ساخت به این میدان داده است. ۸ گلبرگ اولیه که ۸ ضلع اصلی میدان هستند ضمن حرکت به لبه ها مانند گل نیلوفر به راه های انشعابی متصل می شوند.

زمین بازی بخش دیگری از طراحی این میدان است که لوتوس صورتی نام دارد. تیم طراحی درباره این فضا می گوید: ” زمین بازی با اینکه بیشتر جلوه گاهی در افق میدان است اما هویت کاملا مستقل برای خود دارد. ما قصد داشتیم فضایی طراحی کنیم که لذت حضور در آن بهانه ای باشد برای رفتن به مدرسه . منطقه ای یکپارچه با فضاسازی های گرانیت که علی رغم جداسازی ساختاری با میدان امتدادی از زبان بصری طراحی آن است. با تمام این تغییرات اما ساخت میدان بافت تاریخی و ساختمان های اطراف را نابود نخواهد کرد. هرچند بازار هان میراث تاریخی گرانقدری نیست اما بازهم تلاش شده است ساختار موجود این بازار حفظ شود. این بازار بخش نهایی این طراحی است و گردشگران و مردم محلی در گذر از این میدان به سمت این بازار هدایت می شوند.

این پروژه حدود ۳۱ میلیارد دلار تخمین زده شده است و جز مهم ترین پروژه های معماری سالهای اخیر ویتنام محسوب می شود. آغاز ساخت این پروژه ۴۴۰۰۰ متر مربعی اواخر سال ۲۰۱۷ اعلام شده است.